Wie ist die so genannte “literarische mazedonische Sprache” entstanden?

Die mazedonische Sprache als Lösung für den russischen geostrategischen Knoten auf dem Balkan.

 

 

Die Entstehung der so genannten mazedonischen Sprache im Jahr 1944 hat nichts mit Wissenschaft zu tun, sondern war ein bestimmter politischer Akt, der darauf abzielte, die bulgarische Sprache in zwei Teile zu teilen. Die Erfindung der mazedonischen Sprache ist eine Form der Serbisierung der bulgarischen Sprache im geografischen Gebiet Mazedoniens, die seit Ende des letzten Jahrhunderts bis heute andauert. Im Jahr 1887 begann Serbien das bulgarische Nationalbewusstsein durch das serbische Nationalbewusstsein zu ersetzen, indem vorübergehend eine mazedonische Identität geschaffen wurde. In einem gesonderten Programm wurde die Verwendung des mazedonischen Dialekts ohne den bulgarischen Artikel und mit zunehmender Vermischung mit der serbischen Sprache als gesonderter Punkt erwähnt.

 

Im 20. Jahrhundert wurde eine sprachliche Trennung (Glototomie) aus politischen, nicht aus sprachlichen Gründen vorgenommen. Diejenigen, die diese Aufteilung nicht akzeptierten, wurden als Nationalisten betrachtet und entsprechend behandelt. Auf dem Gebiet der Politik ging es darum, durch die sprachliche Trennung neue politische Grenzen zu ziehen, um das Gefühl der früheren gemeinsamen Zugehörigkeit zu einer einzigen Einheit zu beseitigen. Die Strategien zur Schaffung solcher neuen Sprachen (z. B. Mazedonisch) wurden in den kommunistischen Gebieten nach denselben in Folgendem erklärten Grundsätzen entwickelt:

Ein Wissenschaftler (oder ein Gelehrtenkollektiv) veröffentlicht Rechtschreibung, Grammatik, Wörterbücher, zweisprachige Wörterbücher (aber niemals von der alten Sprache in die neue Sprache). Schon bald werden eine historische Grammatik, eine Geschichte der Sprache und eine Geschichte der neuen Nation gedruckt. Die Akademie der Wissenschaften, das Nationaltheater und ein nationales Folkloreensemble werden gegründet. Gleichzeitig entsteht eine Nationalliteratur und der erste Künstler des einen oder anderen Genres wird sofort zu einem großen Dramatiker, Romancier oder Lyriker der neuen Sprache erklärt. All dies erfordert wiederum eine Literaturgeschichtsschreibung. Als politische Begleitmusik erklingt der für kommunistische Länder typische Satz, die neue mazedonische Sprache sei “ein hochentwickelter Schritt im Dienste der gesamten Kultur”. Und die Richtung der Entwicklung wird durch die unausgesprochene Aussage “je schlechter die alte Sprache behandelt wird, desto besser für die neue” bestimmt. Die künstliche Distanz zur alten Sprache vertieft sich immer mehr.

 

All dies galt buchstäblich für die (literarische) mazedonische Sprache. Es wurde 1944 im Kloster von Prohor Pcinski initiiert. Bis 1944 war “mazedonisch” ein Adjektiv, das sich auf die Region Mazedonien bezog. Da nach 1944 nicht klar war, ob sich die Verwendung des Wortes “mazedonisch” auf die Sprache oder das Gebiet bezieht, entstand eine begriffliche Verwirrung oder diese wurde ganz bewusst herbeigeführt, was sich als förderlich für die Etablierung der Mythen der mazedonischen Nation erwies. Es wurde der Eindruck erweckt, dass diese Sprache fast seit Urzeiten die Sprache des “Landes” Mazedonien ist. Alexander der Große war Mazedonier, Kyrill und Methodius waren Mazedonier. All das hatte jedoch nichts mit der mazedonischen Literatursprache von Herrn Blaze Koneski zu tun. Da durch die neue mazedonische Sprache das ehemalige Bulgarisch offiziell aufhörte zu existieren, d.h. zu einer Fremdsprache wurde, verschwand auch das Glossonym und das Ethnonym Bulgarisch. Die Belgrader Mentoren und ihre Helfer aus Skopje setzten den Makedonismus als ideologische Strömung des Serbentums in Wissenschaft und Linguistik durch.

Македонски јазик

 

 

 

 

Фалсификати извршени од југословенски филолози за да се прикријат или фалсификуваат вистината

Во Скопје неколку дена во 1944 година, на одредено место, на одреден датум и со декрет, се создаде „литературен македонски јазик“. Бугарскиот регион, кој му ги дал на светот Кирил и Методиј, Климент и Наум, креаторите на старобугарското и словенското писмо и основоположниците на третиот меѓународен литературен јазик во средновековната Еропа, по единаесет века културен просперитет, одеднаш се нашол во позиција на безисториски регион, за кој беше неопходен развој на литературен јазик и азбука. За време на ренесансата речиси сите писари од македонскиот простор отворено го покажувале својот бугарски јазичен идентитет. Паисиј ја нарече својата приказна „Историја Славјаноболгарскаја“. Во него тој јасно ги поврзал концептите клан – нација – татковина – настава – обичај со јазикот и подготвил цела национална програма. На ова се однесуваат и книгите на Неофит Рилски „Бугарска граматика“ (Крагуевац, 1835), „Голем бугарски читател“ (1868), „Зборник бугарски народни мисли“ (1891 – 1894).

Целата историја на бугарскиот јазик – стара и нова – беше конфискувана и корумпирана и заменета со новиот македонски јазик. Илустративно во оваа насока е делото на Блаже Конески „Историја на македонскиот јазик“ (Скопје и Белград, 1965), кое го анализира истиот јазичен материјал и лингвистички споменици за кои веќе зборува К. Мирчев во неговата „Историска граматика на бугарскиот јазик“ (Софија, 1958), и кој – често дословно, но секако под друго име – ги повторува сите фундаментални премиси на големиот бугарски научник.

Исто така, архивските документи не беа објавени во автентична форма. Писмата на истакнатиот револуционер Г. Делчев не се објавени на јазикот на кој се напишани (бугарски литературен јазик) од Л. Лапе („Писмата на Гоце Делчев“, Скопје, 1953). Со тоа се нарушува принципот на зачувување на автентичноста на материјалот, кој важи во архивската наука. Помладата генерација во Македонија и во странство која сакаше да ја дознае вистината не можеше да дојде до примарните извори самите. Науката во Скопје се плашеше од нив и ги замени со фалсификати.

 

За создавање на македонскиот јазик, бугарската дијалектологија беше корумпирана

 

Филолозите во Белград и Скопје мораа да ја потврдат идејата за независност на македонските дијалекти од бугарските дијалекти. Требаше да се измисли македонски „идентитет“ и да се разграничи „македонско јазично подрачје“ различно од бугарскиот. Тоа беше речиси невозможно, зашто светската наука одамна го имаше посочено бугарскиот карактер на дијалектите во Македонија. Самото преименување на бугарските дијалекти во Македонија во „македонски дијалекти“ не може да го промени карактерот на јазикот. Како општествен феномен, тој полека еволуирал низ вековите (во овој случај повеќе од 13 века) притоа зачувувајќи ја својата суштина и специфичност. По формирањето на СР Македонија, бугарските јазици од овој регион не добиле поинаква фонетска, морфолошка или синтаксичка структура. Контаминацијата на јазикот со странски јазици (најчесто српски) се случува пред се во областа на лексиката и пред се во писмената форма.

Македонски јазик

 

 

 

 

Најлошото фалсификување

Македонски јазик

Најлошото фалсификување е обидот писмено-регионалната форма во Македонија да се прикаже како „македонски јазик“. Скопската норма има регионален карактер бидејќи е официјална норма само за еден регион од географската област на Македонија, односно само за Вардарската поделба. За разлика од природните и нормалните јазици на цивилизираниот свет, оваа норма беше создадена вештачки од политичкиот поредок. Другите два дела, Пирин и Беломор, не се поврзани со неа. Додека бугарскиот писмен јазик (и покрај ропството) бил училишен, литературен и печатен јазик на трите подобласти речиси еден век до 1913 година, скопската норма не е стабилизирана до денес, дури ни во вардарскиот дел, како што е во тек. јазичниот хаос докажува . Набрзина е изготвен – за неколку дена – од десетина не толку просветени учители и јавни личности и им е туѓ на македонските Бугари од Пирин и Беломорје.

Кому му требаше лингвистичката сепарација и создавањето на македонскиот јазик?

 

Бидејќи во сите случаи (во комунистичкиот регион) на лингвистичко одвојување, стратегијата на имплементација беше иста или слична, се поставува прашањето дали и тоа има влијание врз функционирањето на овој механизам. Не беа „поделени“ само јазиците, туку и историјата и народите. Бидејќи во ниту еден од овие случаи не се бараше волјата на народот, не е јасно каква смисла гледаа главните актери за себе, за својата држава и за нивните политики. Противречностите и недоследностите во политиката на КГБ и бугарската влада во овој поглед опстојуваат. Тие се придржуваа до ставот наметнат во 30-тите години од југословенската комунистичка партија, советското раководство и Коминтерната дека постои „македонска нација“ и дека треба да се создаде „македонски јазик“. Тие немаа јасни, единствени позиции за клучните прашања што ги покренува овој став. Целосното решение на македонското прашање се гледа во далечна перспектива и се поврзува со поддршката на Советскиот Сојуз и „победата на социјализмот“ на Балканскиот Полуостров. Во рамките на Советскиот Сојуз, Украина и Белорусија требаше да се русифицираат, додека народите кои зборуваат турски да се поделат на најмали можни делови. Во Југославија, пак, се вршеше јазична и културна асимилација во српска насока. Карактеристично за српската политика е што таков обид за аналогно јазично разграничување од југословенските Албанци и Турци не беше направен – тие едноставно беа лишени од сите можни права, воопшто не се сметаа за народ, туку за „малцинство“ во најлошото. смисла на зборот, дури и ако тие беа доминантни во одредени области.

За волја на историската вистина, треба да се забележи дека ова асимилаторско искуство не започна само во социјалистичка Југославија, односно по 1944 година, туку веќе во СССР и Кралството Југославија. Меѓутоа, нивната практична примена се одвивала само со успешните социјалистички средства по 1944 година. Во 1949 година, југословенскиот водач Јосип Броз Тито отворено изјави дека е можно постоењето на „македонскиот народ, само во Југославија и во ниедна друга комбинација“. Меѓутоа, бугарскиот печат објави безброј факти за насилство врз „македонското население“ во Вардар-Македонија од режимот на Тито и Лазар Колишевски, за „гестапо теророт“ врз пробугарските граѓани, за воведувањето на вештачкиот литературен „македонски јазик“. “, за поттикнување непријателство кон бугарскиот народ, напори за влошување на односите меѓу Македонија и Бугарија.

Народот во Македонија треба да размислува за својот идентитет, кој од 1944 година се заснова на дифузно чувство за југословенска припадност. Секоја критика на новиот македонски јазик се смета за удар за југословенската држава. Така, прашањето станува прашање за помирување со минатото, бидејќи историските лаги и фалсификати го покажуваат својот ефект врз помладата генерација, која сега му оддава почит на националниот нихилизам. Но, тогашната генерација не можеше да се идентификува со Србија. Почетоците на новиот идентитет не можат да се негираат. Пример за тоа е целосното одвојување на Македонската од Српската православна црква во 1967 година (иако тоа никогаш не беше признаено од Српската црква).

 

Македонски јазик – документи за развој

 

 

Во овие материјали може да се најдат самопризнанија на членови на Македонската правописна комисија. Овие не се направени од кој било народ, туку од самите составувачи на македонскиот јазик. Тие покажуваат дека по Втората светска војна немало македонска нација и дека допрва треба да се создаде. Исто така, дека македонската нација е дело на маршалот Тито, на комунистичката партија и на политичката конјуктура која првенствено ја режираше Србија. Исто така дека се плаши од „други места“ и од федерацијата за да не се прават политички грешки; дека вековните традиции биле прекинати со воведувањето на српската азбука и укинувањето на буквите неопходни за пишување, дека набрзина бил измислен „јазик“ без никаква литература, дека правилата биле произволно поставени, а наставниците имале само малку знаење.

Но, благодарение на Комунистичката партија, која во оваа гигантска борба прва го крена знамето за борба против освојувачите и за слободата на сите поробени народи и за слободата на македонскиот народ, благодарение на четите на нашите далечни -видо, драг Маршале Тито и претходно Благодарение на нашата млада македонска армија, денес ја имаме нашата држава. … Се разбира, за да биде културен, на еден народ му треба културен развој, а тоа не може без пишување, без азбука… Затоа, денес мораме да ги поставиме основите на нашите вештини за пишување и читање со воведување македонска азбука и македонски јазик (писмен јазик). Затоа, за да ја исполниме оваа задача, мораме да се водиме од интересите на нашиот македонски народ и, секако, да ги земеме предвид интересите на целата заедница во која се наоѓаме, интересите на федерална и демократска Југославија. Би сакал да ве замолам да викнете од овој плоштад: Да живее лидерот на демократска и федерална Југославија, Маршал Тито…! Да живее Комунистичката партија која ни овозможи да се собереме овде денес…

(Епаминонда Попандонов, Стенографски белешки, стр. 1-2)

Покрај овие литературни материјали, постојат и политички околности кои исто така го разјаснуваат прашањето за македонскиот јазик.

(Р. Зографов, стр. 7)

Немаме време да чекаме да се направи овој јазик. Соочени сме со прашањето дали имаме литературен јазик, а немаме време и не можеме да чекаме тој јазик да го направат поети, писатели и новинари.

(Ѓорге Киселинов, стр. 3)

Нашите наставници ќе ги придружуваат од петто до шесто одделение. Со необучени наставници, обуката ќе биде многу тешка.

(Круме Тошески, стр. 34)

Станува збор за педагогија и студенти. Но, се работи и за возрасни. Овие луѓе никогаш нема да ги научат овие правила.

(Ристо Проданов, стр. 50)

Македонскиот јазик е мајка на сите словенски јазици, поточно на сите литературни словенски јазици.

(Горге Киселинов, стр. 4-6.)

По 37 години, дел од членовите на комисијата за создавање „литературен македонски јазик“ дошле до заклучок дека работата на комисијата не е научна, туку погрешна, антибугарска и политичка и дека „нов јазик“ може да не се создава:

Композиторите кои нудат сопствена болна концепција за историјата се надвор од сите научни категории. Историските фалсификатори во таканаречената „Историја на македонскиот народ“ се токму такви составувачи.

(Венко Марковски, „Крвта вода не станува“, стр. 1981, стр. 191)

Блаже Конески вештачки создава сериозен изглед на убеден човек кој ја исполнува функцијата на научник. Начинот на кој го оправдува правото на нови појавувања во јазикот го потврдува нашиот сомнеж дека самиот Блажек Конески не верува дека тоа што го прави е вистинска наука… Човек со амбиции дека веќе го дефинира изгледот на нов јазик. Таквата личност не може да биде обвинета од научниците дека не знае што известуваат.

(В. Марковски, исто, стр. 209).

Schlussworte

 

Die Mazedonisierung der bulgarischen Bevölkerung in Mazedonien hatte ihren Höhepunkt während der Zeit Jugoslawiens. Tito, unterstützt von Russland, versucht, alles Bulgarische zu zerschlagen, lässt nichts unversucht und selbst die bulgarischen Priester werden getötet oder im besten Fall aus Mazedonien vertrieben. Die Bürger Jugoslawiens, die es wagen, sich als Bulgaren zu bezeichnen, werden von der Polizei misshandelt, sie erhalten weder Arbeit noch Sozialleistungen. Nach dem Sturz des Regimes wurde deutlich, dass eines der Instrumente zur Mazedonisierung die Konzentrationslager waren, die während der kommunistischen Ära geheim gehalten wurden. Einige der Konzentrationslager in Jugoslawien, die für das Nation Engineering genutzt wurden, sind als Gerovo und Goli Otok bekannt.

Viele Jahre nach dem Zerfall Jugoslawiens ist die Arbeit der Serben und Russen im Zusammenhang mit diesem “Nation Engineering” immer noch nicht bekannt. Niemand spricht über die Konzentrationslager oder die Geheimpolizei UDBA, die für Massenmorde, Entführungen, Folter, Vergewaltigungen und systematischen Terror verantwortlich war. Gelehrte glauben immer noch an die rein unabhängige und natürliche Entstehung der mazedonische Sprache, auch wenn es keine Bücher gibt, die vor 1945 in dieser Form geschrieben wurden. Selbst wenn Menschen aus Mazedonien die bulgarische Sprache verstehen und umgekehrt, sind Regierungsgelehrte und Politiker immer noch auf Autopilot und versuchen zu erklären, dass die mazedonische Sprache wenig mit der bulgarischen Sprache gemeinsam hat und die Menschen völlig verschieden sind.

Gibt es eine Zukunft für die mazedonische Sprache als einzigartige Sprache, die der Ursprung aller slawischen Sprachen ist, oder für die mazedonische Sprache als ein Dialekt der bulgarischen Sprache?

Извори

 

 

  • Составот на таканаречениот македонски литературен јазик – Ив. Кочев, IV. Александров.
  • Распадот на Југославија и иднината на македонскиот литературен јазик (Доцен случај на глототомија?) – проф. Ото Кронштајнер (Австрија).
  • Меѓународни односи и надворешна политика на Бугарија 1944-1989 година – Љубомир Огњанов.
  • Македонизмот и македонскиот отпор против него – Коста Царнушанов, Софија, 1992 г.
  • Титовци без маска – Дино Ќосев, Софија, 1952 г.
  • Исповед од Титовиот „Рај“ – Блага Божинова, Софија, 1992 г.